Maandelijks archief: juli 2018

schipbreuk in tVaartje

Standaard

Gisteren begeleidde ik voor de vijfde keer deze zomer Mijmeren op papier in tVaartje te Lissewege.  We werkten in de grote tent en lieten er ons inspireren door de tentoonstelling van kunstkring Fresnara voor Schrijvend naar kunst kijken. Lees de rest van dit bericht

Advertenties

#dagcreatie 034-035

Standaard

P1110183Rood
mijn lievelingskleur
op dit moment.
Rood staat voor passie.
Rood staat ook voor liefde.
Liefde is een tegenpool voor angst.
In rood gekleed maak ik mezelf zichtbaar.
Ik hou van rood fruit: aardbeien, frambozen, aalbessen.
Ik geniet van rode Crodino in een alcoholvrij aperitief.
Rode rozen, rode geraniums, rode gerbera’s en rood gestifte lippen.

#dagcreatie 034

P1110184

Enthousiasme
Neiging tot overdrijven
Te enthousiast kan valkuil zijn
Houden van wat ik doe
Of van wat anderen doen
Uit zich in mezelf verliezen
Schrijven is nu mijn stokpaardje
Ik verlies ruimte- en tijdsbesef
Als ik aan een schrijftafel zit
Stil zitten en stil zijn
Mezelf ontmoeten
Enthousiast niets moeten

#dagcreatie 035


Namasté, Viviane

geschreven tijdens Mijmeren op papier op 28/7/2018:
#034 – schrijfvorm: sneeuwbal
#035 – schrijfvorm: woordgedicht

afbeeldingen (van een recent ontvangen geschenk) : ©vivapo

#dagcreatie 033 – brief aan de maan – 07

Standaard

4ffae1aee1fa1cafbd39144511e1276e

Lieve Maan

Toen de klok zeven uur sloeg schreef ik reeds neer
welk verlangen ik vandaag vorm wilde geven
en wat ik zou afgeven dat niet meer bij mij hoort.

Het hielp om mij kwetsbaar te durven opstellen
in de Volle Maanbriefcirkel rond het vuur.
Toch wil ik het nog eens herhalen op papier
om het straks ook luidop aan jou te vragen.

Help mij om te vertrouwen.
Ik weet dat ik word gedragen,
dat ik word geleid en begeleid.
Op dit eigenste moment voel ik
wat ik in stilte schrijf en luidop zeg.
Ik wil het heel graag blijven voelen
wanneer twijfel om de hoek komt loeren.

Ik hou van jou lieve Maan
en ik voel mij door jou geliefd.
Angst heeft mij 69 jaar gediend.

‘k voel mij dankbaar
voor alle momenten
waarop angst mij heeft behoed
voor grote malheuren.

Op deze bijzondere zomeravond
in de Stiltehoeve op 27 juli 2018
wil ik heel graag mijn angst afgeven
vanuit liefde voor jou en voor mezelf.

Op bijzondere momenten horen getuigen.
Straks vraag ik de mannen en de vrouwen
van de Volle Maanbriefcirkel voor die rol.

Nu neem ik de bomen
om mij heen
als getuige van dit ritueel.

Ik geef mijn angst af
en dank jou omdat je 
haar in ontvangst neemt.

Ik vraag jouw hulp om te
groeien in vertrouwen
en stel mij open
voor jouw liefde.

Viviane, 27 juli 2018 – 21:30

brief aan de maan


Achtergrondinformatie kan je lezen in ware kacht op vivapo’s blog.
Brief aan de Maan is een idee van Joey Brown, Schrijf- en expressiecoach.

Namasté, Viviane

Bron foto’s: Joey Brown.

Een dag uit het leven van Wouter Tierentyn – 12

Standaard

Wat vooraf ging.
Wat gebeurde er met de helikopter die boven het domein enkele rondjes maakt om dan als het ware in de lucht stil te hangen?


Marlene kijkt opnieuw naar de lucht en ziet hoe de deur van de helikopter opengeschoven wordt. Vanuit de vrachtruimte wordt een grote kist naar buiten geschoven. Langzaam, heel langzaam zakt een kabel met de kist naar beneden. Marlene houdt de adem in en wellicht ook alle mensen om haar heen want het wordt oorverdovend stil op het gazon van W.T. Iedereen kijkt met spanning toe…

Zou haar gastheer in die kist zitten? Té gek, denkt ze, maar Tierentyn zit nooit om een stunt verlegen. Haar ogen zoeken tevergeefs die van zijn vrouw. Hoe zou het voor haar zijn, vraagt Marlene zich af.  Hoe houdt zij – de bescheidenheid zelve – het uit met zo’n blaaskaak van een echtgenoot?

Marlene kijkt weer omhoog en ziet nog net hoe de kist uit haar gezichtsveld verdwijnt achter de hoge beuken aan de rand van het domein. Ze grinnikt bij de gedachte dat W.T. goed door elkaar zal worden geschud in die kist. Zijn verdiende loon, denkt ze en schrikt van deze gedachte. Ze kent ondertussen de kracht van gedachten. Ze prevelt: I’am sorry Wouter, please forgive me, I love you and I thank you. Deze ho’oponopono maakt haar bewust wat hij haar spiegelt: de drang naar aandacht voor haar galerie in Egmond aan Zee, waar ze startende kunstenaars een forum biedt.

Haar ogen zijn nu gericht op de kinderen die zich in de richting van de omheining begeven, nieuwsgierig als ze zijn om de landing met eigen ogen te volgen. Nog voor ze de hoge bomen hebben bereikt hoort Marlene een splijtend gekraak, dat seconden lang duurt. Ze kan het geluid niet duiden maar het betekent in ieder geval niets goeds. De geur van een kampvuur bereikt haar neus en maagzuur zet haar  mond in vuur en vlam.

Nu haasten ook de volwassenen zich naar een uitzichtpunt op de landingsplaats van de kist. Ondertussen ziet Marlene hoe de kabel weer omhoog gehesen wordt … zonder de kist. Neen, oh neen denkt ze.  Dit mag niet waar zijn, dit heb ik niet gewild, écht niét.

Plots blijven de kinderen stokstijf staan. Schrikken ze van het schouwspel achter de bomen?  Lieve deugd, kan er dan niemand de kinderen tegen houden en hen terug brengen, weg van het verschrikkelijk schouwspel? Ze loopt als een gek in hun richting, neemt enkele kinderen bij de hand. In één oogwenk staat ze oog in oog met het onheil.

P1110011

Ze ziet hoe een enorme tak van één van de hoge beuken is afgekraakt en in zijn val enkele andere bomen heeft geraakt. Her en der liggen versplinterde brokstukken. De weg naar het uitzichtpunt is nu helemaal versperd. Geen wonder dat de crash seconden lang heeft geduurd. In een mum van tijd wordt Marlene overspoeld door een tsunami aan emoties: van schrik, angst en paniek tot verbazing, opluchting en dankbaarheid. Godzijdank brak niet het hout van de kist maar dat van de tak. De uitzonderlijke warmte en droogte van de voorbije weken hebben deze eeuwenoude beuk in al zijn glorie aangetast.

Ondertussen staan alle genodigden in de nabijheid van de beuk. Marlene wordt zich nu pas bewust dat het geluid van de helikopter ondertussen wegsterft in de verte en een ander geluid achter de – nu onbereikbare – omheining voorbij schuift. Oh ja, … de kist met Wouter, denkt ze.  Hoe kon dit haar volkomen ontgaan? Blijkbaar denken een aantal andere genodigden er net zo over want nu wil het gezelschap zich via een andere uitweg naar buiten begeven.

Nog voor ze het bordes hebben bereikt slaan de deuren van de grote poort open en komt een heftruck aangereden. Op de vork staat een kist. Wellicht werd die vanuit de helikopter via een kabel op de bodem geplaatst, ergens achter het domein van W.T. Midden de oprijlaan richting garages houdt de heftruck halt. De chauffeur, gekleed in werkpak draagt een veiligheidshelm en een enorme bril. Hij wenkt naar de bedienden en geeft hen de nodige instructies om de kist te openen. Iedereen kijkt vol spanning toe.  Voor hen kan het niet snel genoeg gaan en ik vermoed dat dit ook het geval is voor W.T.

(wordt vervolgd)


Namasté, Viviane

afbeeldingen: ©vivapo dd. 18/7/2018 in het Domein Beisbroek

#dagcreatie 029-030

Standaard

#029

met
de stiften
van mijn kleinkinderen
heeft mijn innerlijk kind
gekleurd
gekleurd
alle vakjes werden opgevuld
zonder oog voor
een perfect
resultaat
#dagcreatie 029

#030

begane paden durven verlaten
verlies ‘k mijn gezicht
inzicht
onbekend
maakt onbemind
ik verras mezelf
het resultaat is winst
#dagcreatie 030


Namasté, Viviane

zijn gezicht verliezen (gezegde) = zijn eer verliezen (Bron)

#029 – schrijfvorm: spiegel-elfje
#030 – schrijfvorm: zandloper

afbeeldingen: ©vivapo

 

creatieve dag

Standaard

P1110133

La vie en rose et bleu
prieeltje in tinten blauw
ik zit in de schaduw van de appelaar
roze heesterroosjes blozen in mijn buurt
prieeltje in tinten blauw
aards paradijs uit mijn dromen
roze heesterroosjes blozen in mijn buurt
zachtroze rozen lichten op uit het groen
aards paradijs uit mijn dromen
bomen fluisteren ruisend: waar is Adam
zachtroze rozen lichten op uit het groen
blaffende honden en kraaiende hanen
wie komt de rust verstoren
bomen fluisteren ruisend: waar is Adam
prieeltje in tinten blauw
la vie en rose et bleu

©vivapo – 22/7/2018

The Fairy Garden

‘k hoor kippen kakelen en kruinen ruisen
zittend in de schaduw van de appelaar
een rood gekamde haan wandelt trots voorbij
de wind heeft vrij spel hoog boven mij
zittend in de schaduw van de appelaar

ik voel mij in het Aards Paradijs
de wind heeft vrij spel hoog boven mij
wangen gestreeld door een zachte bries
voel ik mij in het Aards Paradijs
‘k zou hier wat langer willen blijven

wangen gestreeld door een zachte bries
’t lijkt wel of ik zachtjes word gewiegd
‘k zou hier wat langer willen blijven
blozen met de zachtroze rozen
’t lijkt wel of ik zachtjes word gewiegd

dromend in een ligmat tussen twee bomen
blozen met de zachtroze rozen
een rood gekamde haan wandelt trots voorbij
op zoek naar de ligmat tussen twee bomen
‘k hoor kippen kakelen en kruinen ruisen

©vivapo – 22/7/2018

P1110147

Graag verwijs ik naar het logje #dagcreatie 028 voor een rondeel over The Fairy Garden


Namasté, Viviane

schrijfvormen: pantoum van 16 regels en pantoum van 20 regels
afbeeldingen: ©vivapo