Een dag uit het leven van Wouter Tierentyn – 13

Standaard

P1110129

Wat vooraf ging.
De kist waarin vermoedelijk Wouter Tierentyn zit, wordt met een heftruck binnen gereden.


“Lieve deugd” denkt Marlene, “hoe lang zit Wouter reeds in die kist?” Als een hardloopster snelt ze naar de heftruck om te helpen. Een jonge man met tatoeages op zijn ontblote armen en een kalende grijsaard in hemdsmouwen hebben blijkbaar dezelfde intentie.

“STOP! ARRETE!” roept de heftruckchauffeur. En dan wat luider “RECULEZ, RECULEZ”. Hij vervolgt in gebroken Nederlands “ACHTERUIT, ACHTERUIT!” Zijn vastberadenheid laat niets aan de verbeelding over. “W.T. heeft voor zijn stunt blijkbaar een Franstalige opschepper op de kop kunnen tikken” denkt Marlene verontwaardigd.

De twee bedienden voeren gehoorzaam de woordeloze bevelen van de hoofdman uit.  Ondertussen staan alle genodigden in een kring rond de kist, op veilige afstand, want de houten latten – die met een scherp geluid worden losgewrikt – ketsen op de klinkers rond de kist. Iedereen houdt de adem in, nieuwsgierig naar de inhoud van de kist. Ook de nieuwsgierigheid van Marlene is groot temeer daar haar zicht op de kist wordt belemmerd door de hoofdman. Die houdt ondertussen een pakket in de handen dat de vorm heeft van een groot canvas. “Toch niet W.T.” denkt ze, “maar … is dit nu een canvas of niet?”  

Marlene voelt haar hart sneller slaan. Een ader in haar hals zwelt op. Haar maag voelt als dichtgeknepen en ze proeft maagzuur in haar mond. Ze kokhalst van pure woede wanneer ze ziet hoe de Fransman de spanning er zo lang mogelijk wil inhouden. Hij verwijdert tergend langzaam eerst een deken en dan wat bubbeltjes plastic dat omheen het pakket zit. Het is waarachtig een canvas, meer zelfs, het is een schilderij in felle kleuren.  Bij een schijnbaar gezamenlijke uitademing ontsnapt uit tientallen kelen “oh!”, “eh!”, “hé?”.

In haar rechter ooghoek ziet Marlene plots W.T.’s vrouw opduiken naast een man met een micro in de hand. In het tumult had ze niet eerder in de gaten dat een fotograaf en een cameraman de heftruck waren gevolgd.  Van op het bordes hebben deze de hoofdman in het vizier. Haar ogen kijken voortdurend van de kist naar het bordes en terug. De gebrilde hoofdman stapt met grote passen in haar richting. In zijn kielzog volgen de fotograaf en de cameraman.  Marlene ruikt onraad en houdt nu haar ogen strak op het canvas gericht. “Dat hij het niet waagt,” denkt ze woedend. Ze staat nu oog in oog met de man die iedereen de schrik op het lijf heeft gejaagd met deze enscenering. Haar ogen spuwen vuur, dwars door de glazen van zijn veiligheidsbril heen.

Plechtig overhandigt hij haar het schilderij terwijl alle ogen en die van de camera op hààr gericht zijn.  In een flits weet ze wie die Fransman is. Marlene weet zich even geen houding aan te meten maar beslist vliegensvlug om het spel mee te spelen en het schilderij in ontvangst te nemen. De hoofdman maakt van die gelegenheid gebruik om met veel poeha zijn veiligheidshelm en -bril af te zetten.  Hij strijkt met zijn ene hand door zijn haar en met de andere hand pakt hij de micro beet. Nu pas ontdekken de toehoorders wie de gebrilde acteur eigenlijk is… Wouter Tierentyn in hoogsteigen persoon!

Hij grijpt naar de micro. “Lieve mensen” zegt hij en pauzeert dan even. “Ik heb de eer om u voor te stellen aan mijn ‘special guest’ Marlene uit Nederland. In haar galerie te IJmuiden biedt zij startende kunstenaars de kans om er hun werk te exposeren. Ook al doet ze prachtig werk, ze wordt onvoldoende gewaardeerd. Geen sant in eigen land, nietwaar.  Uit erkentelijkheid voor haar inspanningen heb ik deze verrassing bedacht. Ik hoop dat dit evenement niet alleen de plaatselijke pers maar ook de nationale en Nederlandse media haalt.”

Na een lange ademhaling vervolgt hij: “Ik maak echter van deze gelegenheid gebruik om aandacht te vragen voor een werk van een – tot nog toe – onbekende Belgische kunstenaar. Dit schilderij werd gemaakt in een periode waarin de man vreesde dat zijn vrouw hem zou verlaten. De grootste kunst wordt gecreëerd in tijden waarin kunstenaars in een diepe crisis verkeren, toch?”

Hij richt zich nu weer tot Marlene en zegt met een zangerige stem: “ik hoop dat je ook deze startende kunstenaar een kans wilt geven om te exposeren in jouw atelier.  Ik ben er immers van overtuigd dat niemand beter dan jij kunst van kitsch kan onderscheiden.”

Marlene’s keel is toegeknepen, ze hapt naar adem. Ze kijkt naar het schilderij en met des te meer aandacht naar de handtekening van de kunstenaar. Als een vloek kaatsen twee hoofdletters haar in het gezicht .. W.T.

De aanwezigen zijn getuige van een ijzige stilte. Marene zet haar voeten stevig op de grond terwijl ze vliegensvlug de hulp inroept van haar Engelen.  Ze voelt hoe alle aandacht op haar is gericht. Met gesloten ogen voelt ze de blik van W.T. voor zich, die van zijn vrouw achter haar, een camera links, een micro rechts en rondom haar tal van nieuwsgierige blikken.  “Hoe red ik mij uit die hachelijke situatie zonder gezichtsverlies voor mijn gastvrouw,” denkt ze.

“Ho ho Wouter, ho ho” hoort ze zichzelf zeggen. Vanuit haar buik voelt ze een klank opwellen.  “Ho… ho… ho!” In horten en stoten ontsnapt haar “ho ho ho” en opnieuw en steeds luider “hohohohohoho hohohohohoho.” Achter zich hoort ze Wouter’s vrouw schateren “ha ha aha hahaha.” In een flits wordt ze teruggeworpen naar enkele jaren geleden toen ze haar vriendin voor het eerst ontmoette in de Osho Humaniversity in Egmond aan Zee. Ze maakten er allebei kennis met de Osho lachmeditatie. Zonder enige voorbereiding kon ze toen drie kwartier ononderbroken lachen. Die herinnering geeft haar de moed om nu uit volle borst hohohohohoh hahahahahahahah hihhihihihihihihihihih… te laten klinken, geruggesteund door de lachsalvo’s van haar maatje dat nu naast haar staat en haar hand vast pakt. Wat een statement!. Ze opent haar ogen en ziet de verbijstering in die van W.T. Dat geeft haar een enorme voldoening. Het is tevens een aansporing om op de ingeslagen weg verder te gaan. Het lachen van beide vrouwen werkt aanstekelijk. Her en der kijken de aanwezigen elkaar onbegrijpend aan. Er wordt eerst geglimlacht en dan geproest. De opgezette enscenering neemt plots een heel andere wending.  W.T. valt als een kat op z’n pootjes. Hij laat zich niet onbetuigd en buldert mee. Levert hij hier het bewijs dat ook geforceerd lachen endorfines afscheidt in de hersenen? Of speelt hij noodgedwongen komedie? Hoe dan ook, het gelukshormoon tiert welig op het domein, niet in het minst bij Marlene die arm in arm met haar vriendin het bordes opstapt in de richting van de glazen deuren. Zij laten W.T. over aan de vragen van het gezelschap en de journalisten.

(wordt vervolgd)

 

Advertenties

»

  1. Wat een schitterend eind. Een eerder toevallig ontstane lachsessie die de tenenkrommende situatie doet oplossen… Dit ga ik voortaan ook eens proberen bij netelige kwesties. Hohohoooohohoooo… Hahhhahhhh 😂🤣😂
    Benieuwd hoe Wouter hier verder mee omgaat!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s