Categorie archief: Geen categorie

Connectie met de natuur – 02

Standaard

In het vorig bericht deelde ik de teksten die ik had geschreven in de tuin van Boventoon waar ’t SchrijfNest op 19/6/19 te gast was.

Voor de pauze brachten we onze ervaring in beeld en na de pauze werd dit beeld schrijvend ‘gelezen’ door een andere deelnemer. Dit laatste was heel bijzonder: er werd een verbinding gelegd tussen de ervaring van de ‘maker’ van het beeld, het ‘beeld’ zelf en de ‘schrijver’, zonder dat de schrijver wist wie het beeld had gemaakt.

P1140978

Dit beeld van een voor mij onbekende deelnemer inspireerde mij voor dit pantoum (*)

P1140979

Teder

Barstjes in de huid
van je bolle buik
waarop ik rust.

Barstjes in de huid
een hart vol liefde
waarop ik rust
geknakt, gebroken.

Een hart vol liefde
voelt ook verdriet,
geknakt, gebroken.

Jouw grote hart.
voelt mijn hoop
en mijn verdriet.
Barstjes in de huid
teder.

Hoe ik ’t SchrijfNest het ervaren verwoordde ik in een rondeel (*)

De natuur als inspiratiebron
voor acht eigen wijze vrouwen
die zich schrijvend verbinden.

De natuur als inspiratiebron.
Bollende witte wolken vormen

heel hoog een creatief hemelbed
voor acht eigenwijze vrouwen
met de natuur als inspiratiebron.

Namasté, Viviane

(*) Over de schrijfvormen kom je meer te weten in mijn handboek ‘Mijmeren op papier – schrijfvormen van a tot z‘ 

foto’s: ©vivapo – ’t SchrijfNest 19/6/2019

Advertenties

Connectie met de natuur – 01

Standaard

Connectie met de natuur was het thema van ’t SchrijfNest op verplaatsing deze week.  We waren voor het eerst te gast bij Boventoon te Torhout en lieten ons door een wandeling in de tuin inspireren voor enkele schrijfopdrachten waarin onze zintuigen een prominente rol toebedeeld kregen.

zien / elfje
naast
het blotevoetenpad
pallet vol kleuren
even rusten op het
bankje

ruiken / zandloper
onverwacht een zoete geur
ik word verleid
en ruik
aardbeien
hier, echt?
ze staan blozend
tussen ’t groen te pronken

proeven / elfje
de
geur van
aardbeien maken mijn
smaakpapillen plots klaar wakker
zoet

horen / rondgedicht
vogels
fluiten tsilpen
alleen en samen
ver en dichtbij
in deze tuin
verwelkomen zij
mij

voelen/ rondgedicht
puntige
grijze steentjes
warme zachte schors
en sensueel mos
op dit blotevoetenpad
verbeelding op
hol

ervaring in het hartlabyrint leidt naar een boomgedicht

met
veel liefde
en bewuste aandacht
werd deze tuin
hier aangelegd
voor
meditatief
wandelen

P1140973

Namasté, Viviane

Over de schrijfvormen kom je meer te weten in mijn handboek ‘Mijmeren op papier – schrijfvormen van a tot z‘ 

foto’s: ©vivapo – ’t SchrijfNest 19/6/2019

#dagcreatie 159 – Wislawa Szymborska

Standaard

P1130775

Tijdens het bezoek van ’t SchrijfNest aan de tentoonstelling Nie Wiem – met poëzie en collages van Wislawa Szymborska – liet ik mij raken door dit kunstwerk van Ria Verhaeghe, één van de hedendaagse kunstenaars die er met eigen werk hun interpretatie van Szymborska’s levenswerk tonen.

HART van een vrouw
opGEWONDen
VOLumineus
inGETOGEN

opGEWONDEn
en fijn beSNAARd
inGETOGEN
SPEELS in structuur

en FIJN besnaard
verlies of WINST
speels in STRUCTUUR
een borst ONTBREEKT

GEAMPUTEERD
VERLIES of winst
opGEWONDEn
hart van een VROUW

©vivapo – 17/4/19

 

P1130828

Met telkens één regel uit tien gedichten van Wislawa Szymborska maakte ik een stapelgedicht door een collage van zinnen te maken.

Eens kenden we de wereld van buiten: ze was zo klein dat ze in een handdruk paste.
Ik weet wat een bloem, blad, aar, eikel, steel is, en wat er met jullie in april gebeurt en wat in december.
Hier boven is geen maan, geen aarde, en tranen worden tot ijs

De dichters van mijn land schrijven met handschoenen aan.
Soms benijd ik hen, gelukkig gaat dat ook weer over.
Ik zal nooit weten wat A van mij dacht.
De ui is door en door zichzelf tot in de uiigheid.
Een gestippeld, gestreept, gebloemd, geruit gekreukt sjaaltje dat opeens weer bruikbaar wordt.
Maar ik weet het niet, ik weet het niet en klamp me eraan vast als aan een reddende reling.

Het was, het is voorbij. Het was dus het is voorbij.

P1130830

De eerste in de rij van 25 collages van Szymborska die in de expo worden tentoongesteld, staat ook afgebeeld op flyer van de tentoonstelling en inspireerde mij voor een villanelle (*).

Szymborska flyer

ik weet het niet Wislawa
wie waadt er door water
door wind en regen
heb jij die steen verlegd
in een rivier op aarde
ik weet het niet Wislawa
toch gaat het water er
anders dan voorheen
door wind en regen
levert jouw poëzie mij
bewijs van jouw bestaan
ik weet het niet Wislawa
zou ik jou ooit vergeten
net voor de uiigheid
door wind en regen
hou ik mij vast aan
de reddende reling
ik weet het niet Wislawa
je sais que je ne sais pas
©vivapo – 17/4/19

P1130837collages en poëzie
van Wislawa Szymborska 
doen de IJSBERG smelten

Collages en poëzie van
hedendaagse kunstenaars
een poëtische luisterhoorn
voor Wislawa Szymborska’s
collages en poëzie

©vivapo – 17/4/19

 

Schaaps’ Schrijfuitdaging #15: ik ben de hoofdpersoon

Standaard

“Help, help mij.”

Ik schrik op uit de stilte van mijn stapmeditatie.

“Help, help mij aub.”

Ik kijk om mij heen, geen mens te zien, noch voor, noch achter, noch naast mij. Al ben ik de enige wandelaar op de kerkwegel, ik ben hier niet het enig levend wezen. In de weide aan mijn linkerzijde zie ik enkele schapen met hun kroost: witte en zwarte lammetjes.  Ik blijf staan en luister aandachtig. “Help, help mij.” Staat een drachtige ooi klaar voor een worp in de weide of in een aflamhok ergens in een schuur? Ik monster ieder plekje van de groene berm om het hulpgeroep te lokaliseren.  Zonder resultaat.

“Help, help mij.” Nu weet ik het zeker, het geluid komt niet van links maar van rechts. Boven de bakstenen muur zie ik hoe twee ooievaars zich oprichten van hun nest. Ik maak verbinding vanuit mijn hart en vraag woordeloos of ik iets voor hen kan doen.  Vliegensvlug krijg ik antwoord: “neen, neen, we verwachten ieder moment een baby, maar het is nog te vroeg voor kraamvisite.”

Mijn oog valt op een rij gele narcissen aan de voet van een bakstenen muur. Ik buk mij, zet mij zonder enige moeite op mijn beide knieën en buig mij in de richting van een exemplaar met een enorme witte trompet. Met mijn luisterhoorn vang ik alleen het zoemen op van een bij die zich te goed doet aan nectar en stuifmeel.

Terwijl ik mij weer behoedzaam opricht wordt mijn aandacht getrokken door een gat in de muur. Ik tuur door de opening en ontdek dat er zich achter de verweerde bakstenen een begraafplaats bevind.  Geen levend wezen te zien … geen lévend wezen???? Ik wil er het fijne van weten en haast mij om de achterkant van die muur te bereiken. Plots sta ik aan de grond genageld. Ik knipper met mijn ogen om zeker te zijn dat ik niet droom.  Komt er nu wél of niet … iemand door die muur heen? Ik hou mijn ogen star gericht op de barsten die het silhouet van een mens vormen. Krijg ik het voorrecht om kennis te maken met iemand die door muren heen kan lopen? Het wachten is tevergeefs, de muur geeft geen krimp.

“Help, help mij aub.”

Nu ben ik het zeker, de noodkreet komt wél degelijk van achter het silhouet. De aarde geeft mijn voeten weer de vrijheid en ik stap met grote passen richting de buxus die als een soldaat met ervaring de wacht houdt aan de ingang van de kloostertuin. Ook daar is er niemand te zien.  Wie houdt mij hier voor de gek? Ik sluip voetje voor voetje verder en probeer de kleine narcissen te vermijden die zich her en der voorbereiden op de komst van de paashaas. “Help, help, help!” Ja, ik weet het zeker, nu nader ik het hulpgeroep.

Een piepklein stemmetje slaakt opgelucht “godzijdank, je bent er!”. Hij trappelt van blijdschap met z’n voetjes de groene blaadjes plat. “Wat doe jij hiér” vraag ik hem “waarom roep jij om hulp. Buiten mij is er hier niemand.” “Ik zag en ik hoorde je niet maar ik voelde jouw energie wel” antwoordt het mannetje.  “Eén of andere snoodaard heeft mij gisteren bij valavond bij mijn moeder weggehaald. Wil jij mij helpen om haar terug te vinden en ons weer samen te brengen?” Even denk ik dat zijn moeder een plek heeft op de begraafplaats iets verderop. Misschien is zij het wel die tevergeefs heeft geprobeerd om door die muur te breken, op zoek naar haar zoon. Hij hoort mijn gedachten en stelt mij onmiddellijk gerust. “Neen, mijn moeder, die lieve vrouwe, bevindt zich niet onder een grafsteen of in een urne, maar in een open nis. Wil je NU op zoek gaan … asjeblieft?”

Wie kan er aan de vraag van een kind weerstaan die met z’n moeder wil herenigd worden? Ik niet. Er zijn op dit moment teveel kinderen op deze wereld die door één of andere onverlaat gescheiden worden van hun ouders. Ik ga zonder dralen op zoek naar een open nis. Heel ver hoef ik niet te stappen.  Daar staat ze, in vol ornaat, die lieve vrouwe. Ze ziet er stralend uit in haar wit kleed en haar rode mantel. Ze houdt een bol in haar linker hand. Waar heb ik die vrouw nog gezien, flitst het door mijn hoofd. Bij Pixabay misschien, toen ik op zoek was naar een afbeelding van een lieve vrouw voor één van mijn #Taal-elfjes? Vanop afstand vangt het jongetje mijn gepeins op en dringt aan. “Toe, kom mij nu maar halen, jij kan straks wel surfen op het internet.” Ik keer op mijn stappen terug, neem het jongetje bij de hand en zet hem neer in de nis bij zijn moeder. Mijn hart stroomt over van ontroering. Terwijl ik het tafereel vertederd aankijk hoor ik “mama, ik ben gelukkig.” Het gekraai van een haan schrikt mij op uit mijn extase. 

Pas nadat de haan een derde keer heeft gekraaid word ik mij bewust dat het die van de buren is die mij uit mijn droom haalt. Droom? “Mama ik ben gelukkig’, dàt heb ik gisteren toch écht gehoord?

Viviane Van Pottelberghe


Ik ging in op de 15° schrijfuitdaging van Schaap Schrijft: Schrijf een FICTIEF VERHAAL van maximaal 1500 woorden met jezelf als hoofdpersoon met volgende spelregels:

  • JIJ bent de hoofdpersoon
  • Het verhaal is fictief
  • maximaal 1500 woorden
  • Bijpersonen mogen zowel bestaand als verzonnen
  • De wereld mag bestaand dan wel verzonnen
  • De tijd waarin het zich afspeelt (verleden-heden-toekomst/minuten-uren-dagen-weken-maanden-jaren) mag bestaand dan wel verzonnen

In een volgend logje zal ik dit verhaal illustreren met foto’s die ik heb genomen tijdens mijn frequente bezoekjes aan Damme de voorbije weken. Ik heb nu even geen tijd want straks – om 11u – begeleid ik in Damme ’t SchrijfNest op verplaatsing naar aanleiding van de tentoonstelling Nie Wiem, met poëzie en collages van de Poolse dichteres Wislawa Szymborska.

Namasté, Viviane

#dagcreatie 146 – ritueel

Standaard

Hoe het thema ritueel in ’t SchrijfNest van 6 maart tot stand kwam kan je lezen in het logje ’t SchrijfNest verkent ’n ritueel op vivapo’s blog.

Hier deel ik een aantal teksten die ik zelf schreef aan de hand van de aangereikte schrijfvormen (*): villanelle, spiegelelfjes en een tientje.

De teksten van de deelnemers vind je te gelegener tijd op de blog mijmeren op papier.

steentjes

ritueel door de jaren heen

een kruisje voor het slapen gaan
met de laplepel ingegeven

een dagelijks ritueel
mijn kinderhart
met liefde gevuld

een kruisje voor het slapen gaan
wil je een verhaaltje voorlezen
uit dat mooie boek mama

een dagelijks ritueel
een knuffel en een zoen
ik zie je graag oma

een kruisje voor het slapen gaan
ritueel uit vervlogen jaren
maakt plaats voor nieuwe vormen

een dagelijks ritueel
witte en zwarte steentjes als
terugblik op de voorbije dag

een kruisje voor het slapen gaan
ik ben mijn ouders dankbaar

drilboor

kakofonie
arbeiders boren
een gat door
rust en gewoontes van
’t SchrijfNest

’t SchrijfNest
een maandelijks ritueel om
schrijvend elkaar en
onszelf te
ontmoeten

IMG_7883

tekening

niet mooi
hij vertelt mij
het verhaal van mijn
ervaring
ervaren
van heel veel lawaai
nodigt mij uit
vind innerlijk
stilte
kakofonie

Schrijven
tekenen en
ook een collage.
Drie expressie-talen als oefening
om elke avond te herhalen.
Zeven dagen na elkaar zonder onderbreking
tijd vrij maken om van een gewoonte
een ritueel te maken met een schitterend vooruitzicht.
Een zalige nachtrust en creatieve dromen die mij inspireren
om na ’t ontwaken en voor ’t ontbijt ongeremd te gaan freewriten.


©vivapo – 6/3/19

Namasté, Viviane

(*) Uit ‘Mijmeren op papier – schrijven van a tot z’, uitgegeven bij Brave New Books

Bron afbeeldingen – eerste twee: Pixabay; overige: ©vivapo – 6/3/19

#dagcreatie 137 – kwaliteiten

Standaard

SchrijfNeset kwaliteiten

Leg
ik mijn
oor te luisteren
naar wat anderen zeggen
dan hoor ik niks bijzonder.
Luister ik echter met mijn hart
dan ben ik getuige van een wonder.
Mijn hart en mijn ziel vibreren op klanken
van woorden die de ander uitspreekt of mij schrijft.
Ik ben de ander, de ander ben ik. In resonantie.

 

jij
een vrouw
uit de duizend
kabbelt als een beekje
rustgevend

Er
was eens
een boze vrouw.
Ze vroeg aan haar
spiegeltje
Spiegeltje,
wie is de mooiste
vrouw van ’t land?
Wie, denk
je?

Wie
ben jij?
Een grappige man?
Een stille genieter?
Een poëtische ziel?
Jij bent
uniek!

parfum de la plume
schrijven en delen
kleurrijke uitwisseling
communicatie
zwangere woorden
vol van zin
baren een nieuwe relatie

Enthousiasme om te schrijven
Niet te stelpen drang
T werkt aanstekelijk
Hou me maar tegen
Ook anderen zijn in dit bedje ziek
Uitbundig pennen ze pagina’s vol
Schrijven zelfs hun biografie
In handschrift of op de laptop
Aan schrijfuitdagingen geen gebrek
Samen schrijven lezen en delen
Met of zonder reacties of feedback
Elk zorgt voor de hygiëne van de ziel

Aan anderen zien hoe ze zich voelen
het is niet aan iedereen gegeven.
Je kan gebruik maken van je talent.
Aan anderen zien hoe ze zich voelen
Nog voor er één woord is gevallen
kan jij reeds de situatie inschatten.
Het is niet aan iedereen gegeven
aan anderen zien hoe ze zich voelen.

©vivapo – ’t SchrijfNest 6/2/19


Het overzicht van de gebruikte schrijfvormen en de oogst van de deelnemers vind je op de blog mijmeren op papier

Namasté, Viviane
foto: ©vivapo

#dagcreatie 136 – wandelen

Standaard

schermafbeelding2019-01-31om23.44.04

70-jarige wandelt bloetsvoets in de sneeuw

©vivapo – 30/1/19

Wandelen was het thema van Marion Driessens’ schrijfuitdaging (Doldriest) voor een zeswoordenverhaal met beeld.

Op 30 januari was ik jarig. Ik gaf toe aan mijn neiging om ’s morgens vroeg reeds mijn eerste stapjes in de wereld te zetten als kersverse 70 jarige. Ik maakte twee keer een korte wandeling in de sneeuw… blootsvoets. Ik geniet nog na van de herinnering!

Namasté, Viviane

Bron afbeelding: Facebook