Categorie archief: #kort verhaal

#dagcreatie 102

Standaard

the-bucket-list-734593__480

Bucket list*

Een Bucket list maakte ik nog nooit. Ik deelde op 14 januari 2017 wél een commitment om de komende tijd goed voor mezelf te zorgen door:

  1. voldoende nachtrust in te bouwen
  2. een korte meditatie te voorzien als ochtend- en avondritueel
  3. mijn ochtendpagina’s te schrijven
  4. voor een gezond ontbijt te zorgen
  5. dagelijks voldoende te bewegen en water te drinken
  6. minder te piekeren en van veronderstellingen uit te gaan
  7. wekelijks een kunstenaarsuitstapje te voorzien
  8. te vertragen om naar mijn intuïtie én gevoelens te luisteren
  9. te zorgen voor voldoende spirituele voeding
  10. meer te lezen en te schrijven
  11. creatief samen te werken met mijn partner en collega’s
  12. tijd vrij te maken om familie en vrienden te ontmoeten
  13. bewuster gebruik te maken van de sociale media
  14. aandacht te geven aan wat ik bewaar en wat ik opruim
  15. het gebruik van koffie en alcohol te beperken

De 2° schrijfuitdaging van Schaapschrijft bezorgde mij … een geheugensteuntje!


Op 14 januari 2017 schreef ik op vivapo’s blog: “Ik merk bij mezelf (en ook bij anderen) dat het delen van zo’n commitment – naast het zichtbaar ophangen – helpt om mezelf daar aan te blijven herinneren, om mezelf te motiveren het te blijven volhouden.
Mocht dit een Bucketlijst met éénmalige activiteiten zijn, dan zou ik er heel wat kunnen afvinken!

Namasté, Viviane

schrijfvorm: kort verhaal, maximum 150 woorden (exclusief titel)
foto: Pixabay

(*) Een bucketlist […] is een lijst met dingen die iemand nog gedaan wil hebben voordat hij sterft. 

 

Advertenties

Een dag uit het leven van Wouter Tierentyn – 13

Standaard

P1110129

Wat vooraf ging.
De kist waarin vermoedelijk Wouter Tierentyn zit, wordt met een heftruck binnen gereden.


“Lieve deugd” denkt Marlene, “hoe lang zit Wouter reeds in die kist?” Als een hardloopster snelt ze naar de heftruck om te helpen. Een jonge man met tatoeages op zijn ontblote armen en een kalende grijsaard in hemdsmouwen hebben blijkbaar dezelfde intentie.

“STOP! ARRETE!” roept de heftruckchauffeur. En dan wat luider “RECULEZ, RECULEZ”. Hij vervolgt in gebroken Nederlands “ACHTERUIT, ACHTERUIT!” Zijn vastberadenheid laat niets aan de verbeelding over. “W.T. heeft voor zijn stunt blijkbaar een Franstalige opschepper op de kop kunnen tikken” denkt Marlene verontwaardigd.

De twee bedienden voeren gehoorzaam de woordeloze bevelen van de hoofdman uit.  Ondertussen staan alle genodigden in een kring rond de kist, op veilige afstand, want de houten latten – die met een scherp geluid worden losgewrikt – ketsen op de klinkers rond de kist. Iedereen houdt de adem in, nieuwsgierig naar de inhoud van de kist. Ook de nieuwsgierigheid van Marlene is groot temeer daar haar zicht op de kist wordt belemmerd door de hoofdman. Die houdt ondertussen een pakket in de handen dat de vorm heeft van een groot canvas. “Toch niet W.T.” denkt ze, “maar … is dit nu een canvas of niet?”  

Marlene voelt haar hart sneller slaan. Een ader in haar hals zwelt op. Haar maag voelt als dichtgeknepen en ze proeft maagzuur in haar mond. Ze kokhalst van pure woede wanneer ze ziet hoe de Fransman de spanning er zo lang mogelijk wil inhouden. Hij verwijdert tergend langzaam eerst een deken en dan wat bubbeltjes plastic dat omheen het pakket zit. Het is waarachtig een canvas, meer zelfs, het is een schilderij in felle kleuren.  Bij een schijnbaar gezamenlijke uitademing ontsnapt uit tientallen kelen “oh!”, “eh!”, “hé?”.

In haar rechter ooghoek ziet Marlene plots W.T.’s vrouw opduiken naast een man met een micro in de hand. In het tumult had ze niet eerder in de gaten dat een fotograaf en een cameraman de heftruck waren gevolgd.  Van op het bordes hebben deze de hoofdman in het vizier. Haar ogen kijken voortdurend van de kist naar het bordes en terug. De gebrilde hoofdman stapt met grote passen in haar richting. In zijn kielzog volgen de fotograaf en de cameraman.  Marlene ruikt onraad en houdt nu haar ogen strak op het canvas gericht. “Dat hij het niet waagt,” denkt ze woedend. Ze staat nu oog in oog met de man die iedereen de schrik op het lijf heeft gejaagd met deze enscenering. Haar ogen spuwen vuur, dwars door de glazen van zijn veiligheidsbril heen.

Plechtig overhandigt hij haar het schilderij terwijl alle ogen en die van de camera op hààr gericht zijn.  In een flits weet ze wie die Fransman is. Marlene weet zich even geen houding aan te meten maar beslist vliegensvlug om het spel mee te spelen en het schilderij in ontvangst te nemen. De hoofdman maakt van die gelegenheid gebruik om met veel poeha zijn veiligheidshelm en -bril af te zetten.  Hij strijkt met zijn ene hand door zijn haar en met de andere hand pakt hij de micro beet. Nu pas ontdekken de toehoorders wie de gebrilde acteur eigenlijk is… Wouter Tierentyn in hoogsteigen persoon!

Hij grijpt naar de micro. “Lieve mensen” zegt hij en pauzeert dan even. “Ik heb de eer om u voor te stellen aan mijn ‘special guest’ Marlene uit Nederland. In haar galerie te IJmuiden biedt zij startende kunstenaars de kans om er hun werk te exposeren. Ook al doet ze prachtig werk, ze wordt onvoldoende gewaardeerd. Geen sant in eigen land, nietwaar.  Uit erkentelijkheid voor haar inspanningen heb ik deze verrassing bedacht. Ik hoop dat dit evenement niet alleen de plaatselijke pers maar ook de nationale en Nederlandse media haalt.”

Na een lange ademhaling vervolgt hij: “Ik maak echter van deze gelegenheid gebruik om aandacht te vragen voor een werk van een – tot nog toe – onbekende Belgische kunstenaar. Dit schilderij werd gemaakt in een periode waarin de man vreesde dat zijn vrouw hem zou verlaten. De grootste kunst wordt gecreëerd in tijden waarin kunstenaars in een diepe crisis verkeren, toch?”

Hij richt zich nu weer tot Marlene en zegt met een zangerige stem: “ik hoop dat je ook deze startende kunstenaar een kans wilt geven om te exposeren in jouw atelier.  Ik ben er immers van overtuigd dat niemand beter dan jij kunst van kitsch kan onderscheiden.”

Marlene’s keel is toegeknepen, ze hapt naar adem. Ze kijkt naar het schilderij en met des te meer aandacht naar de handtekening van de kunstenaar. Als een vloek kaatsen twee hoofdletters haar in het gezicht .. W.T.

De aanwezigen zijn getuige van een ijzige stilte. Marene zet haar voeten stevig op de grond terwijl ze vliegensvlug de hulp inroept van haar Engelen.  Ze voelt hoe alle aandacht op haar is gericht. Met gesloten ogen voelt ze de blik van W.T. voor zich, die van zijn vrouw achter haar, een camera links, een micro rechts en rondom haar tal van nieuwsgierige blikken.  “Hoe red ik mij uit die hachelijke situatie zonder gezichtsverlies voor mijn gastvrouw,” denkt ze.

“Ho ho Wouter, ho ho” hoort ze zichzelf zeggen. Vanuit haar buik voelt ze een klank opwellen.  “Ho… ho… ho!” In horten en stoten ontsnapt haar “ho ho ho” en opnieuw en steeds luider “hohohohohoho hohohohohoho.” Achter zich hoort ze Wouter’s vrouw schateren “ha ha aha hahaha.” In een flits wordt ze teruggeworpen naar enkele jaren geleden toen ze haar vriendin voor het eerst ontmoette in de Osho Humaniversity in Egmond aan Zee. Ze maakten er allebei kennis met de Osho lachmeditatie. Zonder enige voorbereiding kon ze toen drie kwartier ononderbroken lachen. Die herinnering geeft haar de moed om nu uit volle borst hohohohohoh hahahahahahahah hihhihihihihihihihihih… te laten klinken, geruggesteund door de lachsalvo’s van haar maatje dat nu naast haar staat en haar hand vast pakt. Wat een statement!. Ze opent haar ogen en ziet de verbijstering in die van W.T. Dat geeft haar een enorme voldoening. Het is tevens een aansporing om op de ingeslagen weg verder te gaan. Het lachen van beide vrouwen werkt aanstekelijk. Her en der kijken de aanwezigen elkaar onbegrijpend aan. Er wordt eerst geglimlacht en dan geproest. De opgezette enscenering neemt plots een heel andere wending.  W.T. valt als een kat op z’n pootjes. Hij laat zich niet onbetuigd en buldert mee. Levert hij hier het bewijs dat ook geforceerd lachen endorfines afscheidt in de hersenen? Of speelt hij noodgedwongen komedie? Hoe dan ook, het gelukshormoon tiert welig op het domein, niet in het minst bij Marlene die arm in arm met haar vriendin het bordes opstapt in de richting van de glazen deuren. Zij laten W.T. over aan de vragen van het gezelschap en de journalisten.

(wordt vervolgd)

 

#dagcreatie 087

Standaard

mass-1355493__480

Een
nieuwe uitdaging
korte verhalen schrijven
en delen op Sweek.
WIE?

Wie
neemt de handdoek op
en schrijft mee?
elkaar aanmoedigen
UITNODIGING!

#dagcreatie 087a

Een
sterke partij
veel Brugse kansen
Club krijgt niet verdiende
loon
loon
van voetballers ontzettend hoog
loon blauw zwart
supporter een
peulschil

#dagcreatie 087b


Namasté, Viviane

Schrijfvorm:
spiegel-elfjes, geïnspireerd door de voetbalmatch Club Brugge-Borussia Dortmund gisteren en mijn tweede verhaal op Sweek: Het gekleurde leven van een voetbalsupporter

 

#dagcreatie 085-086

Standaard

IMG_7104

zon kleurt mijn wangen
blozende appels geoogst
nazomers genot

#dagcreatie 085


Geheime relatie - kaft Sweekmijn
eerste deelname
aan wedstrijd Sweek
met een ultra kort
verhaal

verhaal
van maximum tweehonderdvijftig woorden
met gebruik van
het woord
geheim

#dagcreatie 086


Namasté, Viviane

Schrijfvormen:
#085: haiku, geïnspireerd door de oogst van appelen in ons huurtuintje op 17/9/18
#086: spiegel-elfje dat verwijst naar mijn verhaal Geheime relatie op Sweek

 

#dagcreatie 053 – #zeswoordenverhaal

Standaard

#dagcreatie 053

schrijven
in de Stiltehoeve
vulpen krast

#dagcreatie 053

Het thema van Marion Driessens’ schrijfuitdaging voor het zeswoordverhaal van deze week is RUST.

Marion verduidelijkt: “Rust: een tijdloze toestand van kalmte en beheersing die niet wordt verstoord door onverwachte bewegingen of geluiden, en die geen bedreigingen kent. Een toestand die intreedt bij het ophouden van vermoeienis of inspanning.”

Vandaag stond er voor het eerst een schrijf-stilte-dag op mijn programma. Samen met een schrijfmaatje en mijn drie dagboeken(*) vertoefde ik van 9u tot 17u op de Stiltehoeve Metanoia te Damme.

Ik had mij voorgenomen om er een zeswoordenverhaal te schrijven. Ik ging echter ook aan de slag met freewriting. Dit heeft onder meer een vervolg opgeleverd voor de reeks “een dag in het leven van W.T.” dat ik te gelegener tijd hier zal delen.


(*) Dagboek voor freewriting, Dagboek voor schrijfopdrachten van Hetty Clarisse (KlaarHeden) en Dagboek voor schrijfopdrachten van Marion Sarneel (Start je verhaal en zintuigelijk schrijven).

Namasté, Viviane

foto: ©vivapo

(*) Voor toelichting over de schrijfvorm zeswoordenverhaal verwijs ik graag naar de pagina schrijfvormen op de blog Mijmeren.

Een dag uit het leven van Wouter Tierentyn – 12

Standaard

Wat vooraf ging.
Wat gebeurde er met de helikopter die boven het domein enkele rondjes maakt om dan als het ware in de lucht stil te hangen?


Marlene kijkt opnieuw naar de lucht en ziet hoe de deur van de helikopter opengeschoven wordt. Vanuit de vrachtruimte wordt een grote kist naar buiten geschoven. Langzaam, heel langzaam zakt een kabel met de kist naar beneden. Marlene houdt de adem in en wellicht ook alle mensen om haar heen want het wordt oorverdovend stil op het gazon van W.T. Iedereen kijkt met spanning toe…

Zou haar gastheer in die kist zitten? Té gek, denkt ze, maar Tierentyn zit nooit om een stunt verlegen. Haar ogen zoeken tevergeefs die van zijn vrouw. Hoe zou het voor haar zijn, vraagt Marlene zich af.  Hoe houdt zij – de bescheidenheid zelve – het uit met zo’n blaaskaak van een echtgenoot?

Marlene kijkt weer omhoog en ziet nog net hoe de kist uit haar gezichtsveld verdwijnt achter de hoge beuken aan de rand van het domein. Ze grinnikt bij de gedachte dat W.T. goed door elkaar zal worden geschud in die kist. Zijn verdiende loon, denkt ze en schrikt van deze gedachte. Ze kent ondertussen de kracht van gedachten. Ze prevelt: I’am sorry Wouter, please forgive me, I love you and I thank you. Deze ho’oponopono maakt haar bewust wat hij haar spiegelt: de drang naar aandacht voor haar galerie in Egmond aan Zee, waar ze startende kunstenaars een forum biedt.

Haar ogen zijn nu gericht op de kinderen die zich in de richting van de omheining begeven, nieuwsgierig als ze zijn om de landing met eigen ogen te volgen. Nog voor ze de hoge bomen hebben bereikt hoort Marlene een splijtend gekraak, dat seconden lang duurt. Ze kan het geluid niet duiden maar het betekent in ieder geval niets goeds. De geur van een kampvuur bereikt haar neus en maagzuur zet haar  mond in vuur en vlam.

Nu haasten ook de volwassenen zich naar een uitzichtpunt op de landingsplaats van de kist. Ondertussen ziet Marlene hoe de kabel weer omhoog gehesen wordt … zonder de kist. Neen, oh neen denkt ze.  Dit mag niet waar zijn, dit heb ik niet gewild, écht niét.

Plots blijven de kinderen stokstijf staan. Schrikken ze van het schouwspel achter de bomen?  Lieve deugd, kan er dan niemand de kinderen tegen houden en hen terug brengen, weg van het verschrikkelijk schouwspel? Ze loopt als een gek in hun richting, neemt enkele kinderen bij de hand. In één oogwenk staat ze oog in oog met het onheil.

P1110011

Ze ziet hoe een enorme tak van één van de hoge beuken is afgekraakt en in zijn val enkele andere bomen heeft geraakt. Her en der liggen versplinterde brokstukken. De weg naar het uitzichtpunt is nu helemaal versperd. Geen wonder dat de crash seconden lang heeft geduurd. In een mum van tijd wordt Marlene overspoeld door een tsunami aan emoties: van schrik, angst en paniek tot verbazing, opluchting en dankbaarheid. Godzijdank brak niet het hout van de kist maar dat van de tak. De uitzonderlijke warmte en droogte van de voorbije weken hebben deze eeuwenoude beuk in al zijn glorie aangetast.

Ondertussen staan alle genodigden in de nabijheid van de beuk. Marlene wordt zich nu pas bewust dat het geluid van de helikopter ondertussen wegsterft in de verte en een ander geluid achter de – nu onbereikbare – omheining voorbij schuift. Oh ja, … de kist met Wouter, denkt ze.  Hoe kon dit haar volkomen ontgaan? Blijkbaar denken een aantal andere genodigden er net zo over want nu wil het gezelschap zich via een andere uitweg naar buiten begeven.

Nog voor ze het bordes hebben bereikt slaan de deuren van de grote poort open en komt een heftruck aangereden. Op de vork staat een kist. Wellicht werd die vanuit de helikopter via een kabel op de bodem geplaatst, ergens achter het domein van W.T. Midden de oprijlaan richting garages houdt de heftruck halt. De chauffeur, gekleed in werkpak draagt een veiligheidshelm en een enorme bril. Hij wenkt naar de bedienden en geeft hen de nodige instructies om de kist te openen. Iedereen kijkt vol spanning toe.  Voor hen kan het niet snel genoeg gaan en ik vermoed dat dit ook het geval is voor W.T.

(wordt vervolgd)


Namasté, Viviane

afbeeldingen: ©vivapo dd. 18/7/2018 in het Domein Beisbroek