Categorie archief: #Mijmeren op papier

Mijmeren op papier – HET VLOT – 02

Standaard

 

IMG_3618

IMG_3619

Vanuit haar zoektocht naar het onderbewuste schildert Oda Jaune (1979, Sofia) een poëtische maar gekwelde wereld: tederheid, naïviteit, geweld, erotiek en humor versmelten in een dromerig maar verontrustend universum.

Tot 15 april 2018 maakt dit werk deel uit van de tentoonstelling Het vlot – Kunst is (niet) eenzaam in Mu.Zee te Oostende. Het inspireerde mij voor een pantoum (*).

Geboorte

lichaam in ’t water
golfslag op ’t strand
schepping

lichaam in ’t water
een kind gebaard
schepping

zee en vrouw
hebben gebaard
creatie

zee en vrouw
voedende kracht
van ’t water

creatie
lichaam in ’t water
geboorte

©vivapo – 18/11/17

Namasté, Viviane

foto’s: ©vivapo

Advertenties

Mijmeren op papier – HET VLOT – 01

Standaard

2017-11-17 Het Vlot - 2

Het vlot op de stoep

Gevallen.
Op straat.
Een bejaarde vrouw.
Ze is buiten bewustzijn,
toch bewegen haar slanke vingers.
“Ja, ik zie haar borstkas bewegen”
verzeker ik de Spoed aan de lijn.
Geknield zit ik naast haar op de stoep.
Een jonge vrouw en ik spreken haar moed in.
Ze opent haar ogen en antwoordt met een glimlach, prevelend.

Wanneer hulpverleners arriveren verlaat ik het vlot op de stoep.
Ik stap richting Het Vlot – Kunst is (niet) eenzaam.
Op de tweede verdieping start ik mijn bezoek.
Robert Wilson’s kunstwerk vraagt mijn bijzondere aandacht.
Choreografe Luncida Childs in de remslaap,
de droomfase van onze nachtrust.
Heel traag strekt ze
één voor één
haar slanke vingers.

©vivapo – 18/11/17

2017-11-17 Het Vlot - 1

Ik liet mij voor deze twee tientjes(*) inspireren door de houding en de beweging van de vingers van een vrouw die was gevallen in de Alfons Pieterslaan en door de houding en de beweging van de vingers van Luncida Childs in de tentoonstelling Het vlot – Kunst is (niet) eenzaam in Mu.Zee te Oostende.

IMG_3611

Luncida Childs kreeg de bijnaam ‘Koningin van de minimal dance’. Ze kende een internationale doorbraak, toen ze met Robert Wilson en Philip Glass de inmiddels legendarische opera Einstein on the Beach uitbracht in het Franse Festival d’Avignon – waarbij Childs de rol van choreografe en eerste soliste vervulde.
Voor een biografie (in het Nederlands) over deze Amerikaanse choreografe, klik hier.
Voor een fragment uit de video, klik hier.

(*) Voor toelichting over de gebruikte schrijfvorm (tientje) verwijs ik graag naar de pagina schrijfvormen op mijn blog Mijmeren op papier.

Namasté, Viviane

foto’s: ©vivapo

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

’t SchrijfNest op 15 november – 03

Standaard

In een vorig logje kon je mijn eerste (her)gedicht lezen. Over mijn ervaring met dit experiment schreef ik een zandloper (*).

ik ben geen dichter
schreef geen poëzie
ik heb
HERGEDICHT
vanuit een
gedicht ontlook een
nieuwe versie … een (her)gedicht

©vivapo – 15/11/2017

verteltheater

Het verhaal van Het land van de grote woordfabriek zette vandaag de toon voor dit SchrijfNest. Het inspireerde mij ook voor dit rondeel (*).

schrijven in de bib
spelen met nieuwe schrijfvormen
elkaar inspireren
schrijven in de bib
het land van de grote woordfabriek
spelen met nieuwe schrijfvormen
schrijven in de bib

©vivapo – 15/11/2017

Namasté, Viviane

(*) Voor toelichting over de gebruikte schrijfvormen zandloper en rondeel verwijs ik graag naar de pagina schrijfvormen op mijn blog Mijmeren op papier

’t SchrijfNest op 15 november – 02

Standaard

In een vorig logje kon je de tekst lezen op de achterflap van mijn fictief boek: De Bende van de chocoladeletters. Ik vatte de essentie van dit verhaal samen in deze zandloper(*).

Florian en Siebelle gaan
op zoek naar
letters in
chocolade.
Zij verenigen
zich in de
Bende van de Chocoladeletters

Vrouwenpoezie-Conny-Sluysmans-en-30-andere-vrouwen-14662595 Na het vorig experiment volgde er nog een tweede dat voor mij nog spannender was: een (her)gedicht schrijven.  Ik liet mij hiervoor inspireren door het gedicht ‘gewoon maar lachen’ uit Vrouwenpoëzie (blz. 91) (zie afbeelding)

GEWOON MAAR LACHEN

Waarom zouden wij niet lachen schat
waarom zouden wij de wereld niet verrassen
met nu en dan een slappe lach

gewoon elke zorg
en elke pijn
omdraaien

gewoon een patroon weven
van ach laat ons
samen gek doen

gewoon elk ongemak
weglachen

trek je mondhoeken
een beetje op schat

laat je innerlijke glimlach
vanuit je buik
naar je hart
en je ogen reizen

kijk mij aan schat
ik steek je graag aan

©vivapo – 15/11/2917

Mijn ervaring over het (her)dichten verwoordde ik in een zandloper die je – samen met een rondeel – kan lezen in een volgend logje.

Namasté, Viviane

(*) Voor toelichting over de gebruikte schrijfvormen verwijs ik graag naar de pagina schrijfvormen op mijn blog Mijmeren op papier.

’t SchrijfNest op 15 november – 01

Standaard

verteltheater2

Vanochtend was ’t SchrijfNest op verplaatsing te gast in bibliotheek Daverlo te Assebroek (Brugge). ’t SchrijfNest was één groot experiment dat uitvoerig wordt beschreven op vivapo’s blog – 365 dagen verwondering.

Ik mocht de deelnemers verrassen met een Kamishibai verhaal. Een Kamishibai is een verteltheaterkastje waarin grote prenten (A3) kunnen worden geschoven. Op de achterzijde van die prenten staat een verhaal dat de kamishibai-verteller voorleest of vertelt.

 

Terwijl ik het verhaal van het land van de grote woordfabriek vertelde voelde ik een oude liefde oplaaien … het voorlezen van verhalen. Het maakte echter ook een dierbare herinnering wakker. Begin de jaren vijftig van vorige eeuw zaten twee zusjes te kijken naar zo’n theaterkastje op de keukentafel. Ze hingen aan de lippen van een geboren verteller die zijn dochters op zaterdagnamiddag met zijn verhalen verwende.

Nadat ik de deurtjes van de Kamishibai dicht klapte kon het ‘grote’ werk beginnen … een tekst schrijven voor de achterflap (*) van ‘mijn’ boek – een fictief boek – geïnspireerd door de achterflap van ‘De Bende van de Bokkenrijders’ (Ton Van Reen) dat ik lukraak uit de rekken had gehaald. Het werd de achterflap voor een jeugdboek, geschreven door de auteur Viviane Van Pottelberghe.

De Bende van de chocoladeletters 

In het begin van de 22° eeuw wordt een Vlaamse provinciehoofdstad door toeristen overspoeld. Je hoort er gesprekken in onder meer het Japans, Engels, Frans en Italiaans. Het Nederlands is echter heel schaars. In winkels waar je in de 21° eeuw kant kon kopen kan je alleen nog terecht voor chocolade. In de uitstalramen liggen sierlijke letters in chocolade op kantjes van spierwit papier. De tongstrelende lekkernijen in zwarte, bruine en witte kleuren vormen woorden in allerlei talen… behalve in het Nederlands.

Florian – een jongeman met een eigen mening en heimwee naar zijn moedertaal – vat op een doordeweekse dag het idee op om op zoek te gaan naar Nederlandse woorden. Vanuit zijn kindertijd herinnert hij zich dat je letters en woorden kan vinden in dunne en dikke boeken in bibliotheken.  Na enig opzoekingswerk vindt hij er zelfs één in zijn buurt. Hij stapt gezwind de bib van Daverlo binnen en staat daar oog in oog met Siebelle, een mooie jonge vrouw achter de balie.

In De Bende van de chocoladeletters neemt de auteur je mee in een spannende zoektocht naar chocolade letters waarmee je Nederlandse woorden kan vormen.

Ik vatte de essentie van ‘mijn’ verhaal samen in een zandloper, maar dat – samen met een (her)gedicht – bewaar ik voor een volgend logje.

(*) geïnspireerd door de achterflapchallenge van Jolanda Pikkaart – dé kleurrijke schrijfcoach.

Namasté, Viviane

Bron
foto1: vivapo
foto’s 2 & 3: NicDan

 

 

 

Mijmeren op papier – herfst

Standaard

2017-10-21 Acryl HuisVanNabijheid - 2

ontluistert
’t huis in ‘t bos
de natuur
op rust

bomen
luist’ren mild
naar dromen
vol onrust

lichtflitsen
doemen op
als demonen
boven ‘t mos

moeder aarde
fluistert stil
welkom thuis
laat alles los

viv – 26/10/2017

 

Namasté, Viviane

acryl: ©vivapo – 21/10/2017 (Huis van Nabijheid)
foto: ©vivapo – 21/10/2017
gedicht:©vivapo – 26/10/2017 (WPP)