Categorie archief: #WPP

Een dag uit het leven van Wouter Tierentyn – 12

Standaard

Wat vooraf ging.
Wat gebeurde er met de helikopter die boven het domein enkele rondjes maakt om dan als het ware in de lucht stil te hangen?


Marlene kijkt opnieuw naar de lucht en ziet hoe de deur van de helikopter opengeschoven wordt. Vanuit de vrachtruimte wordt een grote kist naar buiten geschoven. Langzaam, heel langzaam zakt een kabel met de kist naar beneden. Marlene houdt de adem in en wellicht ook alle mensen om haar heen want het wordt oorverdovend stil op het gazon van W.T. Iedereen kijkt met spanning toe…

Zou haar gastheer in die kist zitten? Té gek, denkt ze, maar Tierentyn zit nooit om een stunt verlegen. Haar ogen zoeken tevergeefs die van zijn vrouw. Hoe zou het voor haar zijn, vraagt Marlene zich af.  Hoe houdt zij – de bescheidenheid zelve – het uit met zo’n blaaskaak van een echtgenoot?

Marlene kijkt weer omhoog en ziet nog net hoe de kist uit haar gezichtsveld verdwijnt achter de hoge beuken aan de rand van het domein. Ze grinnikt bij de gedachte dat W.T. goed door elkaar zal worden geschud in die kist. Zijn verdiende loon, denkt ze en schrikt van deze gedachte. Ze kent ondertussen de kracht van gedachten. Ze prevelt: I’am sorry Wouter, please forgive me, I love you and I thank you. Deze ho’oponopono maakt haar bewust wat hij haar spiegelt: de drang naar aandacht voor haar galerie in Egmond aan Zee, waar ze startende kunstenaars een forum biedt.

Haar ogen zijn nu gericht op de kinderen die zich in de richting van de omheining begeven, nieuwsgierig als ze zijn om de landing met eigen ogen te volgen. Nog voor ze de hoge bomen hebben bereikt hoort Marlene een splijtend gekraak, dat seconden lang duurt. Ze kan het geluid niet duiden maar het betekent in ieder geval niets goeds. De geur van een kampvuur bereikt haar neus en maagzuur zet haar  mond in vuur en vlam.

Nu haasten ook de volwassenen zich naar een uitzichtpunt op de landingsplaats van de kist. Ondertussen ziet Marlene hoe de kabel weer omhoog gehesen wordt … zonder de kist. Neen, oh neen denkt ze.  Dit mag niet waar zijn, dit heb ik niet gewild, écht niét.

Plots blijven de kinderen stokstijf staan. Schrikken ze van het schouwspel achter de bomen?  Lieve deugd, kan er dan niemand de kinderen tegen houden en hen terug brengen, weg van het verschrikkelijk schouwspel? Ze loopt als een gek in hun richting, neemt enkele kinderen bij de hand. In één oogwenk staat ze oog in oog met het onheil.

P1110011

Ze ziet hoe een enorme tak van één van de hoge beuken is afgekraakt en in zijn val enkele andere bomen heeft geraakt. Her en der liggen versplinterde brokstukken. De weg naar het uitzichtpunt is nu helemaal versperd. Geen wonder dat de crash seconden lang heeft geduurd. In een mum van tijd wordt Marlene overspoeld door een tsunami aan emoties: van schrik, angst en paniek tot verbazing, opluchting en dankbaarheid. Godzijdank brak niet het hout van de kist maar dat van de tak. De uitzonderlijke warmte en droogte van de voorbije weken hebben deze eeuwenoude beuk in al zijn glorie aangetast.

Ondertussen staan alle genodigden in de nabijheid van de beuk. Marlene wordt zich nu pas bewust dat het geluid van de helikopter ondertussen wegsterft in de verte en een ander geluid achter de – nu onbereikbare – omheining voorbij schuift. Oh ja, … de kist met Wouter, denkt ze.  Hoe kon dit haar volkomen ontgaan? Blijkbaar denken een aantal andere genodigden er net zo over want nu wil het gezelschap zich via een andere uitweg naar buiten begeven.

Nog voor ze het bordes hebben bereikt slaan de deuren van de grote poort open en komt een heftruck aangereden. Op de vork staat een kist. Wellicht werd die vanuit de helikopter via een kabel op de bodem geplaatst, ergens achter het domein van W.T. Midden de oprijlaan richting garages houdt de heftruck halt. De chauffeur, gekleed in werkpak draagt een veiligheidshelm en een enorme bril. Hij wenkt naar de bedienden en geeft hen de nodige instructies om de kist te openen. Iedereen kijkt vol spanning toe.  Voor hen kan het niet snel genoeg gaan en ik vermoed dat dit ook het geval is voor W.T.

(wordt vervolgd)


Namasté, Viviane

afbeeldingen: ©vivapo dd. 18/7/2018 in het Domein Beisbroek

Advertenties

#inspiratie 39 – ziel

Standaard

moth-195882__480

jouw ziel is dienstbaar
in de heelkamers
geestelijke werelden
een nachtelijk werkterrein

je opent je hart
jouw ziel is dienstbaar
en gaat in alle stilte
ongezien helen

geestelijke werelden
ontvangen jouw ziel
in hun armen fijnstoffelijk
is jouw ziel dienstbaar

aan wereldvrede
en natuurbehoud
geestelijke werelden
verwelkomen jou

onvoorwaardelijk
jouw ziel is dienstbaar
je Ego is niks gewaar

©vivapo – 21/6/2018


(geïnspireerd door intervisie op 18/6 – geschreven op 21/6 en aangepast op 28/6/2018)
Bron afbeelding: Pixabay

Namasté, Viviane

#inspiratie 38 – oordelen

Standaard

P1100615

gun ik mezelf geen oordeel
op wat ik hoor zie en voel
oordeelloos is respectloos
voor wat mijn ziel ervaart

gun ik mezelf een oordeel
zonder te veroordelen
blijft liefde verder stromen
blijf ik trouw aan mezelf

door iemand aan te spreken
op zijn woorden of gedrag
gun ik mezelf een oordeel
maar blijf ik trouw aan mezelf

ik durf anders kijken
ik maak de boeien los
om mezelf en de ander
eindelijk te bevrijden

gun ik mezelf een oordeel
kan liefde zegevieren

©vivapo – 21/6/2018


(geïnspireerd door intervisie op 18/6 – geschreven op 21/6 en aangepast op 28/6/2018)
afbeelding: ©vivapo

Namasté, Viviane

 

 

#inspiratie 37 – tijdsbesteding

Standaard

P1100723

met focus op mijn tijdsbesteding
zit ik in de tuin in de avondzon
tussen mussen en merels en mezen

ik voel mij als een koning te rijk
niemand zal mij hier de les lezen
noch vogels noch spinsels in m’n hoofd

ook al doe ik niks dat productief lijkt
schuldgevoel is niet van de partij

klaar om schrijvend te reflecteren
voel ik me zo vrij als een vogel
tussen mussen en merels en mezen

focus op tijdsbesteding … verdwenen

©vivapo – 21/6/2018


(geïnspireerd door intervisie op 18/6 – geschreven op 21/6 en aangepast op 28/6/2018)
afbeelding: ©vivapo

Namasté, Viviane

 

 

Geheime relatie

Standaard

JAN

“De vermiste sok had een relatie” antwoordde Jan zonder nadenken toen zijn moeder in zijn voetbaltas tevergeefs naar een ontbrekende sok zocht en hem daarover aansprak.

“Had een relatie?!?” repliceerde moeder plagend.
“Ja” antwoordde Jan laconiek.
“Met wie dan wel?” speelde moeder het vermeende spelletje mee.
“Met de sok van Aïsha” floepte Jan er uit.

Aïsha speelde in het team van Jan, dat wist moeder. Zij had het meisje reeds ontmoet toen zij naar de thuismatchen van haar jongste zoon ging kijken.
“Aan het eind van een relatie vraag je die sok toch gewoon terug’ gekscheerde moeder, terwijl ze verder de wasmachine vulde.
“Gaat niet” zei Jan kort.

Moeder hoorde aan de intonatie dat Jan het moeilijk had.  Had haar zoon van negen liefdesverdriet? Ze keek op en zag dat haar stoere voetballer met tranen in de ogen stond.
“Waarom gaat dat niet Jan?” zei moeder met zachte stem terwijl ze hem bleef aankijken.

Met horten en stoten ontsloot Jan de geheime relatie van de vermiste sok.
“Aïsha was er niet vanmorgen. De trainer zei dat ze niet langer welkom was in ons land. Dat de Minister haar op het vliegtuig had gezet. Ze moest terug naar haar geboorteland. Weet je nog mama, dat ze daar vorig jaar op een bootje was gevlucht samen met haar mama, papa, twee broertjes en nog heel veel andere mensen?”.
“Ja, dat herinner ik mij” zuchtte mama.
Er volgde een lange stilte.
“Ze mocht van de minister geen afscheid komen nemen, zei de trainer. Dat vind ik niét eerlijk van hem!”.
“Ik begrijp dat dit jou jou verdrietig maakt” opperde mama voorzichtig.
“Ja, maar niet alleen mij. Ook mijn linker sok was verdrietig”.
“Jouw linker sok. Hoezo?” vroeg mama verbaasd.

“Ja.  Voor iedere match wisselden Aïsha en ik onze sokken in de kleedkamer. Tijdens de match droeg ik mijn rechter sok en Aïsha’s linker sok. En Aïsha droeg mijn linker sok en haar rechter sok. Zo waren mijn linker sok en haar rechter sok anderhalf uur lang dicht bijeen.”

Na enige stilte herpakte Jan zich.
“Mijn linker sok had een mooie relatie mama. De trainer feliciteerde Aïsha en mij geregeld omdat wij goede passen aan elkaar gaven”.
“En waar is die linker sok nu?” probeerde mama voorzichtig.
“Op de terugweg gooide ik mijn linker sok in een roeibootje dat hier aan de kade lag.  Als een bootje hier geraakt met heel veel mensen moet het toch ook ginder kunnen geraken met één sok hé mama?”.


Tijdens de Boekenbeurs verzamelde Creatief Schrijven vzw “Six Word Stories”. Elke dag koos een expert uit het boekenvak zijn/haar favoriete Six Word Story op dwarsboom.be.

Azertyfactor daagde uit om aan de slag te gaan met één van de 14 winnende Six Word Stories. Zo’n Six Word Story diende als openingszin van een kort verhaal dat maximaal 500 woorden telt. Iedere deelnemer mocht één, twee of drie verhalen insturen. Elk verhaal begint met een andere Six Word Story.

Ik zond drie verhalen in. Dit was het tweede, geïnspireerd(*) door het Six Word Story van Lize Liesbeth : ‘De vermiste sok had een relatie’.

Vandaag – 23 mei 2018 – kreeg ik deze reactie van An Leenders, directeur van Creatief Schrijven vzw:

Schermafbeelding 2018-05-23 om 16.59.12

Schermafbeelding 2018-05-23 om 16.52.38


(*) Ik werd ook geïnspireerd door de sfeer in een kleedkamer met jonge voetballertjes, toen ik in januari één van de spelertjes van KSCE Mariakerke naar een voetbalmatch mocht brengen.

Namasté, Viviane

foto: ©vivapo

Een dag uit het leven van Wouter Tierentyn – 09

Standaard

abstract-2468874__480

Koud water stroomt over z’n naakte torso; hij rilt maar bijt door … hij wrijft alle muizenissen uit z’n haar en schrobt al het verdriet, de pijn en de herinneringen aan gisteren uit zijn lijf. Hoe hij vannacht in z’n bed is geraakt weet hij niet.  Wel hoe hij wakker werd – helemaal gekleed – ineengedoken als een foetus met een geveterde Mascolori schoen aan z’n linker voet. Lees de rest van dit bericht

Een dag uit het leven van Daisy T. – 01

Standaard

Daisy loopt samen met andere kinderen op de speelplaats van de Papnunnen (*) in de Langestraat. De echte naam van de school is Sint-Vincentius a Paulo (**). Die moeilijke naam kent ze uit een boekje over het leven van die heilige man. Op de kaft staat een foto van hem en een non met net zo’n witte kap op haar hoofd als de nonnen van de PapnunnenLees de rest van dit bericht